EMMA STONE wciąż słyszała: „Nie nadajesz się”. Dziś rządzi kinem!

EMMA STONE wciąż słyszała: „Nie nadajesz się”. Dziś rządzi kinem!

Polecenia Filmowe i Klub Filmowy: https://patronite.pl/karolinapasternak

Historia Emmy Stone, a właściwie Emily Jean Stone, zaczyna się w Scottsdale w Arizonie, i wcale nie przypomina bajki o pewnej siebie gwiazdeczce. Jako dziecko Emma zmagała się z paraliżującymi atakami paniki i lękiem separacyjnym. To właśnie teatr stał się dla niej formą terapii – miejscem, gdzie mogła skanalizować swoje emocje i przejąć kontrolę nad rzeczywistością. Jej charakterystyczny, zachrypnięty głos to pamiątka z niemowlęctwa; jako dziecko cierpiała na kolkę tak silną, że od ciągłego płaczu na jej strunach głosowych powstały guzki. Dziś ten głos jest jej znakiem rozpoznawczym, nadającym jej rolom dojrzałości i szorstkiego uroku.

Determinacja 15-letniej Emmy do zostania aktorką przeszła do legendy dzięki słynnej prezentacji w programie PowerPoint. Zatytułowana „Project Hollywood 2004”, przy dźwiękach piosenek Madonny, przekonała jej rodziców, by pozwolili jej rzucić szkołę i przeprowadzić się do Los Angeles. To nie był kaprys nastolatki, ale precyzyjnie zaplanowana misja. Początki w Mieście Aniołów były jednak twardym lądowaniem: setki nieudanych castingów, rola w zapomnianym reality show i praca w piekarni z przysmakami dla psów. Hollywood początkowo jej nie chciało, widząc w niej jedynie kolejną blondynkę z prowincji.

Od rudowłosej komediantki do dramatycznej potęgi
Przełom nastąpił, gdy za sugestią producenta Judda Apatowa przefarbowała włosy na rudo do roli w „Supersamcu”. Ten odcień nie tylko wydobył jej hipnotyzujące, zielone oczy, ale też nadał jej charakteru, którego szukali twórcy komedii. Po sukcesie „Łatwej dziewczyny”, gdzie jako Olive Penderghast udowodniła, że potrafi udźwignąć cały film swoją charyzmą, Emma stała się nową „it-girl”. Widzowie pokochali ją za inteligencję, sarkazm i brak „gwiazdorzenia”.

Jednak Stone nie zamierzała zostać zakładniczką jednego gatunku. Jej ewolucja była świadoma i odważna. Rola w „Birdmanie” Alejandro G. Iñárritu pokazała, że pod warstwą komediowego timingu kryje się drapieżny talent dramatyczny. Jako Sam, dziewczyna na krawędzi, udowodniła, że potrafi skraść scenę samym spojrzeniem. Niedługo potem przyszedł musical „La La Land” – rola Mii Dolan była w dużej mierze autobiograficzna, oddając hołd wszystkim marzycielom, którzy słyszeli „nie” na castingach. Pierwszy Oscar był jedynie formalnym potwierdzeniem tego, co branża już wiedziała: Emma Stone jest aktorką kompletną.

Symbioza z Lanthimosem: Odwaga, by być „brzydką”
Najciekawszy etap jej kariery zaczął się jednak od spotkania z greckim wizjonerem, Yorgosem Lanthimosem. To on pomógł jej zrzucić gorset „dziewczyny z sąsiedztwa” i wprowadził w rejony aktorstwa totalnego, groteskowego i bezkompromisowego. Zaczęło się od „Faworyty”, gdzie Stone pokazała swoją mroczną, manipulatorską stronę. Ale to rola Belli Baxter w „Biednych istotach” stała się jej magnum opus.

Bella – kobieta z mózgiem dziecka, odkrywająca świat bez żadnych społecznych filtrów – wymagała od Emmy nieprawdopodobnej odwagi fizycznej i emocjonalnej. Stone nie bała się być dziwna, niezdarna, a nawet „brzydka” w tradycyjnym hollywoodzkim rozumieniu. Rezygnacja z próżności i całkowite oddanie się wizji reżysera przyniosło jej drugiego Oscara i status artystki, która nie boi się ryzyka. Ich współpraca trwa nadal w projektach takich jak „Rodzaje życzliwości” czy nadchodząca „Bugonia”, czyniąc z Emmy współczesną muzę kina autorskiego.

Gwiazda, która nie posiada Instagrama
Mimo ogromnej sławy, Emma Stone pozostaje jedną z najbardziej skrytych postaci w branży. Nie posiada mediów społecznościowych, chroni swoją prywatność i rzadko staje się pożywką dla tabloidów. Jej autentyczność objawia się w momentach, gdy kamery są włączone przypadkiem – jak wtedy, gdy krzyczy „przepraszam” z widowni na Złotych Globach, czy gdy z humorem komentuje pękniętą sukienkę na Oscarach.

Dziś, jako współzałożycielka firmy produkcyjnej Fruit Tree, Emma nie tylko gra, ale i kreuje ambitne treści (jak choćby surrealistyczny serial The Curse). Przestała być tylko wykonawczynią cudzych wizji; stała się architektką własnej kariery, która z każdym rokiem staje się coraz bardziej nieoczywista. Emma Stone to dowód na to, że w Hollywood można wygrać na własnych zasadach – zachowując dystans do siebie, ogromną etykę pracy i tę samą iskrę w oku, którą miała 15-latka przygotowująca prezentację w PowerPoint.